Desert Tours Egypte, woestijnreizen per kameel

Wilt u een reactie toevoegen aan ons gastenboek? Klik hier.

Linda schreef

Voor het eerst alleen op vakantie... Durf ik dat?? Dat was m'n eerste gedachte, en ik ben zo blij dat ik de stap genomen heb! Corien vroeg ons om de reis in 1 woord te omschrijven, maar er zijn zoveel woorden die dan gelijk in m'n hoofd opkomen! Zoals... Zachte kamelensnoetjes, heerlijke linzensoep, hartverwarmende mensen, heldere sterrenhemels met veel vallende sterren, eindeloze vergezichten, fossielen, de mooiste kristallen waar je hartkloppingen van krijgt, om over de energie in de piramide nog maar te zwijgen..., koud 's nachts, maar altijd heerlijk warme thee, de buik van de kameel langs je blote voetjes, huppelde kamelen nadat ze gedronken hadden, veel inspiratie, veel stilte, veel zon, veel gelachen, tot aan ouderwetse slappe lachbuien, mooie woorden, energie, onaangetast zand en het alleen op de wereld gevoel, kamelenvoetjes die zo mooi in elkaar zitten, vrolijke kamelenjongens, de badkamers! Er zijn er echt 1000!, in je blootje in de zon, armen in de lucht! Voor mij onmogelijk om samen te vatten in 1 woord, ik heb een hele fijne vakantie gehad in een supermooie omgeving, het heeft me veel gegeven en dat houd ik voor altijd bij me. Onbetaalbaar.. En Corien is zo'n lieverd, dat kan ik wel in 1 woord zeggen. :-)
DANK! liefs, linda

Helma schreef

Na ongeveer 3 weken weer thuis te zijn, ben ik weer bezig met het gewone leventje.
Alleen zal ik deze reis in de woestijn op de kamelen nooit vergeten.
Wat een rust, en alleen maar met jezelf bezig zijn.
Dit was echt wat ik op dat moment nodig had. Ik heb na thuiskomst 2 dagen en nachten bijna aan een stuk geslapen, om ook weer te wennen aan de kou, en het ritme.
Ik kom vast en zeker nog een keer terug .

Helma

Siebren schreef

Laat gaan wat niet hoeft blijven in je,
verstop niet wat niet past bij jou.
Zo nieuw ligt je wereld onder water,
kijk naar de bergen, verrezen uit de oceaan.

Laat toe, laat los, hou vast, laat gaan;
het dal beschermt je, de berg omringt,
de zon blijft boven en achter de heuvelen, verheft zich Zijne Majesteit.
Hoe hoog kun je gaan kamelenruiter?
Hoe ver kun je zien naar wat was en komt?

thijs schreef

voor mij en mijn vriend was het een hele uitdaging. Want dit moest machtig mooi zijn, dagen door de woestijn lopen, weer eens heerlijk jezelf kunnen zijn. En omdat we maar met zijn tweeen waren plus drie Bedoeïenen was het natuurlijk helemaal speciaal.
Hoewel we de kamelentocht deden hadden we het streven om het helemaal te voet te doen, op een "testritje" met de Kameel na is dit ons ook helemaal gelukt iets wat ik mij in het begin eigenlijk niet goed kon voorstellen.
we hebben veel geleerd van en gedaan met de Bedoeïenen. kaarten op zijn Egyptisch (mijn vriend was er heel goed in geworden en won zelfs af en toe), waarna we hun pesten leerden. Eten op zijn Egyptisch, veel Egyptische woorden geleerd, elke keer hun zoete thee meedrinken, de jeep uit het zand duwen en meehelpen met het repareren van de motor zijn enkele voorbeelden hiervan. Er ontstond al snel een goede band tussen ons en het werd elke avond gezelliger.
Ook het kijken naar de sterren was zeer indrukwekkend, hiervoor een sterrenkaart meegenomen wat zeer zeker de moeite waard bleek te zijn.
Na het avontuur hebben wij ons laten scheren door een plaatselijke kapper, een aanrader voor alle mannen die na ons deze reis gaan doen want het was een bijzondere ervaring.

Groeten van Thijs

hedwig schreef

Na een maand terug te zijn van deze voor mij 2e reis naar de woestijn, kan ik alleen maar zeggen het was heel bijzonder om dit te mogen beleven, de innerlijke kracht, de rust, de natuur, de stilte, de bedoeienen en de groepsgenoten. Het leven is een zoektocht naar jezelf maar het grootste geschenk is JEZELF terug tevinden en weten wat je droom en passie is en dit heb ik mogen ervaren. De woestijn heeft mij dit laten zien en voelen. Het heeft mij erg veel liefde naar mijzelf en iedereen gebracht en dit is wat ik een ieder gun in onze wereld.
Dank ook Corien, Shawky en bedoeienen voor de geweldige ondersteuning en passie waarmee jullie je werk uitvoeren.GEWELDIG!!

Petra schreef

Heimwee
Heimwee naar de woestijn
Heimwee naar de rust
Heimwee naar mezelf, zoals ik me voelde, zittend op Zarga die me overal veilig heen bracht.
Heimwee naar de ruimte om me heen en de ruimte die dat ín mezelf gaf.
Heimwee naar de leegte om me heen waardoor het leven juist vol en intens compleet voelde.
Verdriet om het achterlaten van dat gevoel. Verdriet om dat gemis.

Een ruime week waren we met een klein groepje ‘alleen op de wereld’.
En nu weer thuis. Het is wel een grote omschakeling: mijn werk t.o.v. de weidsheid van de woestijn en 'niets hoeven'.
Gelukkig voel ik heel veel meer ruimte voor mezelf en ín mezelf, sinds onze kamelenreis. Nog vaak sluit ik mijn ogen om even terug te gaan naar de woestijn: de warmte op m’n rug, de ritmische cadans van Zarga, de stilte om me heen… Dan voel ik me weer hoe ik me daar voelde: open, vrij, gelukkig en puur.

Lieve Corien, het hele bedoeïenenteam en natuurlijk mijn medereizigers: bedankt dat jullie deze geweldige reis hebben gemaakt wat hij was: een reis om nooit, nooit meer te vergeten!
In alle opzichten heeft deze reis me precies dat gebracht waar ik zo naar op zoek was: ruimte en rust. En ik weet zeker: ik kom terug.

Maja schreef

Lieve Corien,
Bedankt voor de geweldige week die ik heb mogen beleven. Dit valt niet in woorden uit te drukken maar moet je gewoon zelf meemaken. Ik wil jou en je bedoeinenteam bedanken voor de geweldig goede verzorging in jullie duizend-sterren-hotel; alles was er gewoon en meer dan dat!

Wim schreef

Ik heb wel vaker op een kameel gezeten in de woestijn. En vanaf de eerste rit beviel me dat zodanig goed dat ik dit langer wilde doen dan een een paar uur.
Tot ik de site van DesertTours vond.
Ik heb me ingeschreven niet wetende wat me te wachten stond.
Het eerste wat me op Schiphol opviel was dat van de mensen die meegingen er enkelen waren die de reis al eens gemaakt hadden.
Nu reis ik al vanaf 1982 en heb bijna 40 reizen gemaakt waarvan de meesten groepsreizen, maar dat iemand dezelfde reis, bij dezelfde reisorganisatie twee maal maakte heb ik nog nooit meegemaakt.
Ik kreeg dan ook snel het gevoel, toen ik Corien en de rest van de groep in Cairo ontmoete, dat ik met een stel goede vrienden op reis ging.
Dit lag voor een belangrijk deel aan de rustige en ontspannen sfeer waar Corien voor zorgde.
Een dag in Cairo voor de Sphinx, de Piramides, het museum met zijn enorme hoeveelheid prachtige kunstschatten, de markt en een niet geplande duik met kleren en al in het zwembad van het Hilton.
De dag erna de reis naar Bahariya, het woestijndorp en het Elysium, het verblijf van Corien. Na de lunch opweg met de auto’s naar de eerste overnachting in de woestijn.
Slapen in de woestijn betekent een matras, deken, je slaapzak en zoek maar een plekje. Ver van de auto’s, midden op de vlakte, bij een rots. Waar je wilt, wat je bevalt.
Iedere morgen stond er een flinke fles warm gemaakt water klaar. Je zocht dan een plekje op waar je je kon wassen.
Je bent er met uitzondering van de groep en de crew alleen. We zijn er de 5 dagen en 6 nachten die we
In de woestijn zijn geweest niemand tegengekomen en hebben ook niemand gezien. En dat is natuurlijk ook de bedoeling.
Het enige levende wezen was een klein woestijnvosje dat bij de keuken kwam bedelen, zijn buit begroef en weer weg was.
s’Nachts was de temperatuur een aangename 15 graden.
Overdag tussen de 33 en 38 graden.
Als je dan wakker wordt en de maan is weg kun je de prachtige sterrenhemel bewonderen. Het enige geluid is misschien een zuchtje wind.
Geen geluid, iets wat we ons in Nederland niet meer kunnen voorstellen, we menen wel dat we soms niets horen maar het is er wel. Dat realiseerde ik me als ik in mijn slaapzak lag en genoot van de stilte en me een voelde met de natuur.
Normaal op een kampeergroepsreis zit je elkaar al voor 21.00 aan te kijken, moe en vaak uitgepraat, een reden zoekend om te gaan slapen.
Niet op deze reis, er waren altijd wel interessante, leerzame, leuke gesprekken. Of er werd met de crew muziek gemaakt. Het is nooit slapen geweest voor 23.00. Er had niemand behoefte om eerder te gaan slapen.
Dit kwam door de langere middagpauze, en door de woestijn, de kamelen en door ik weet het niet maar de reis gaf ons meer energie.
De kamelen die we zagen na onze eerste dag.
Onze kamelen.
Deze trotse dieren, deze rustige wezens die eindeloos kunnen voortgaan.
Deze die de onrust uit zijn berijder verdrijft en er voor zorgt dat er met volle teugen van de omgeving kan worden genoten.
Waar je na enkele uren gewend bent aan het berijden van haar, want het waren allemaal vrouwtjes.
Waar je steeds meer eigen wordt met de hypnotiserende schommelende beweging.
Oppassen dat je niet tezeer gehecht raakt aan ze.
Er was dan ook best wel enige emotie toen ze afscheid van ons namen, en ik begreep dan ook snel
waarom mensen deze reis twee maal maken.
De woestijnen die ik gezien heb waren prachtig, de witte woestijn, de zwarte, de kristal.
Je ziet de meest bizarre rotsformaties, plekken waar het lijkt of er een kristalregen is geweest.
Eindeloze gerimpelde maagdelijke zandvlaktes.
Je ziet er hoe eindeloos creatief de natuur is.
Terug in Nederland, een behoorlijke ervaring rijker, alweer terugverlangend.
Corien bedankt.

Hesther schreef

Een fantastische ervaring om steeds weer naar terug te keren. Ik ben verliefd geworden op de woestijn en de lieve kamelen. Regelmatig bekijk ik de site om het gevoel van 'zijn' en stilte weer op te roepen in mijn herinnering.
Een droomreis!
liefs van Hesther

Tineke schreef

Voor de tweede keer was ik in de woestijn. Dank aan Corien en Shawky die hebben geholpen mijn wens te realiseren. Het blijft moeilijk om weer te geven wat woorden overstijgt:

Laat de wereld verder gaan
Ik zal hier wachten
tot de tijd dat
tijd niet meer bestaat
en alles terugkeert
wat ooit was
en zal zijn.

Laat de wereld voorbij gaan
Ik zal hier wachten op jou
tot je terugkeert
aan het andere eind
van de eeuwigheid
Elk moment ben ik hier
voor jou.

Verenigd in deze ruimte
deze stilte
De ene toon die alle bevat
het ogenblik dat tijdloos
blijft bestaan.
Het ene, het al.

Tineke Vlijm schreef

God maakte de woestijn oneindig als zichzelf opdat de mens zich erin zou kunnen verliezen en zijn ziel weer vindt Alles lost er op tot niets en de wereld sluit het universum in Het is moeilijk om onder woorden te brengen wat de woestijn mij doet, want woorden zeggen maar een deel en ook foto's, hoe mooi ook, kunnen niet het gevoel overbrengen dat deze woestijntocht mij heeft gegeven. Ik voelde me er thuis, zoals ik tevoren al had vermoed, en ik denk dat ik vaak naar de woestijn zal terugverlangen. Het was in alle opzichten ook spectaculair. De kristalbergen waren adembenemend. Als ik besef dat alle steentjes waar ik op loop kristallen zijn, durf ik aanvankelijk nog nauwelijks een pas te maken. Zandduinen die je ogen voor de gek houden, omdat je de helling niet kunt inschatten, met alleen de rimpelingen van de wind in het zand en 's ochtends de sporen van het nachtelijke woestijnleven aan scarabees, woestijnratjes, woestijnvosjes etc. Oogverblindend witte kalkplateaus; net gips als ik erop loop en als ik erop klop, klinkt het hol. Kalkformaties, geërodeerd in de meest bizarre vormen, waarin je in elke formatie een of ander beest, gezicht, gestalte kunt ontdekken. Overal een soort 'zandbanken' van fossiel gesteente. Een wereld van stilte, hitte, rotsen, zand, die zo afwisselend is dat je elke dag opnieuw weer andere verhalen kunt verzinnen. Over hoe het ooit was, toen er water was, over hoe het ooit zal zijn, als de wereld voorbij gaat, samenlevingen zijn veranderd, beschavingen zijn opgekomen en verdwenen. En dat alles in een enorme rust en stilte. Het mooiste is het gevoel van tijdloosheid en grenzeloosheid dat dit mij geeft. Het is alsof de eeuwen en era's wegvallen en er alleen één moment bestaat dat opgaat in een oneindigheid in ruimte en tijd; een oneindigheid waar ik zelf dan ook deel van ben. Vooral 's ochtends vroeg, als de lucht net licht wordt, in het uur voordat de zon opkomt, heb ik deze gewaarwording gehad. In een volledige rust en stilte, na een nacht waarin ik mij alleen in de woestijn waan met een warme wind die mij zachtjes streelt; het kamp en andere slaapplaatsen buiten mijn gezichtsveld, alleen de sterren boven mij op een afstand die zo klein is dat ik soms denk ze te kunnen aanraken. God houdt van de woestijn, denk ik, en wil er graag dicht in de buurt zijn.

marieke schreef

Sinds een week weer thuis. Een enorme herinering rijker. Enorm is het goede woord voor mij om deze reis te omschrijven. Enorm heet, enorm mooi, enorm afzien bij tijden en enorm lekker. Een verklaring voor die hitte is er. Allah vindt dat de dadels niet snel genoeg rijpen en heeft daarom de zon een tandje heter gezet. Dit resulteert in zo'n 45gr. in de schaduw. Laat in de nacht en vroeg in de ochtend is het heerlijk, tijdens het badderen zelfs fris. Het afzien laat zich raden met deze dadelzon en hete-stand-fÖhnwind. Ik ben nog nooit zover van "huis" geweest tijdens een reis. Niet 1 maal denk ik aan mijn werk. Heeel af en toe aan mijn geliefde thuis. Er is simpelweg geen üplaats voor. De wereld bestaat niet meer. Het enige wat er is is de woestijn, de kamelen en wij. Ik heb nog nooit ervaren wat het is om te overleven, nu wel. Het werkt erg rustgevend. Nog nooit heb ik mij claustrofobisch gevoeld, al helemaal niet in het grote open. (Ja, wel in de pyramide). Nu vraag ik mij af of ik de warme wind nog in moet ademen als ik op mijn matrasje, ver van het kamp lig te liggen. Verpulver ik misschien tot stof als ik die droge, warme wind blijf inademen? Vallen de sterrenhemel en de melkweg misschien bovenop mij? Enorm mooi! Prachtig al die woestijnlandschappen, het gestaag doorstappen van de kamelen, het kunnen lopen op blote voeten voor de kamelen uit of er achteraan en steeds maar op de grond speuren naar mooie dingen en de verende ondergrond voelen.(Alleen in de ochtend natuurlijk, na de chipspauze is het voor mij echt veel te heet om zelf te lopen. Met blote voeten in het zand tijdens de hete uren heeft een soort inheemse dans tot gevolg. Dit in tegenstelling tot een van de kamelendrijvers die de hele tocht op blote voeten heeft afgelegd.) Erg mooi, de eerste dag in Cairo met de overweldigende aanwezigheid van de pyramides, de heerlijke falafel onderweg en het uitzicht op de groene dierentuin vanuit het hotel. De soefiedansers, mis het niet! Heerlijk, het eten wat Shawky met zijn team maakt, elke ochtend, middag en avond weer. In de middag geniet ik een paar dagen van het gekeuvel van de mannen aan de andere kant van de jeep terwijl ze het eten bereiden. Niks van te verstaan en daarom erg rustgevend. Nog nooit heb ik lauw water zo lekker gevonden! De eerste dagen is mijn drinkwater ronduit warm en heb ik niet het gevoel dat mijn dorst gelest wordt. Met dank aan Theo's tool, mijn moeders kapot gescheurde bloesje en de bronnen onderweg houd ik de laatste 2,5 dag mijn drinkwater koeler, een hemels genot! Mijn visioenen van cola automaten achter een rots en ijsblokjes die uit mijn fles komen verdwijnen dan ook. Heerlijk ook het rondstruinen in de bazaar in Cairo en praatjes maken met de verkopers. Wat heerlijk om te weten dat mijn huis niet onder een laag stof ligt. De hele organisatie is naar mijn idee een geoliede machine. Ieder kent zijn taken en alles is erg goed verzorgd. Nooit zal ik willens en wetens die hitte nog eens opzoeken. Wel zal deze reis mij lang bijblijven en ik moet toegeven, op internet heb al stiekem gekeken naar kamelenreizen in een ander jaargetijde, nee niet die waarbij je een bivakmutsen dikke handschoenen mee moet nemen!

Ilona Lina schreef

Voor de 2e keer heb ik de 10-daagse reis meegemaakt. En de 2e keer was zo mogelijk nog voller: liefdevol, warmtevol, vreugdevol, respectvol, humorvol. Niks woorden, gewoon voelen, voelen en voelen! Zuiverend tot in je ziel.
Lieve Corien, dank je.
Dikke kus, Ilona

Piet schreef

Femke, wat heb jij het prachtig verwoord. Ik heb je heel kort in Cairo meegemaakt, maar dat heeft veel indruk op mij gemaakt, en dat weet jij.

Femke schreef

"Het Zijn in het tijdloze allesomvattende Niets";

Omringd door een lawine van natuurschoon die bijna niet te bevatten is.
Een surrealistisch landschap waar twee van de vier elementen volop zijn vertegenwoordigd; Aarde en Lucht. Water dragen we mee en Vuur wordt opgestookt in het kamp door de bedoeïenen. Regelmatig naderen we plaatsen waar je mijns inziens niet dichter bij het Goddelijke kunt komen op deze aarde, een regelmatig terugkerend emotioneel gevoel van thuiskomen...

De haarscherpe lijnen van de zandheuvels, alsof de wind met een liniaal de natuur netjes heeft willen achterlaten, tekenen in een fel contrast af tegen de diepblauwe lucht.

Wanneer je met de kameel een strakke zandduin nadert lijkt het alsof zij, met nog een paar sloffende stappen met haar sponzige pantoffelvoeten, ons van de wereld af zal doen laten vallen.

De cadans, het meditatieve geluid van de stappen van Rajab, de kamelendrijver tezamen met de slofjes van de kamelen maken dat je in een trance geraakt waarbij het laatste beetje tijdsbesef verdwijnt..

De ervaring van het maken van voetstappen in het zand waar nauwelijks een mens heeft gelopen, het breken van schelpen onder je voeten en het besef dat dit de zeebodem moet zijn geweest, miljoenen jaren geleden...

Het slapen in het 1000 sterren hotel, alleen onder de sterrenhemel, regelmatig een vallende ster waarnemend, en ontwakend in een bed omringd door fossielen. Een ontmoeting tussen heden en verleden…

Het zien van twee vlinders in een gebied waar bloemen en bomen ontbreken...

De messcherpe massage van zandkorrels tijdens een twee en een halve dag durende , op onze Oostenwind gelijkende, onophoudelijke zandstorm.
Het door en door koud raken, met uitzondering van het gebied waar jij en jouw kameel elkaar raken….

De storm en striemende koude maken dat je eerst een retro- en introspectie ondergaat waarna je gedachten verdwalen in een fantasiewereld om vervolgens gewoonweg te verdwijnen en de buitenwereld uit te sluiten.
Een lichte vorm van lijden die een spirituele ervaring tot gevolg heeft..

Zelfs de kameel, met haar voor zandstormen gemaakte wimpers, wat op zichzelf al een wonder is, had last van de harde wind die door de woestijn raasde aan de helderblauwe lucht waar geen wolk te bekennen was. De wind kwam niet van een bepaalde richting maar kolkte van boven af op ons neer....

Het ervaren van jouw fragiliteit als mens die zich anders alleen openbaart
wanneer je in je bestaansrecht wordt bedreigd, met dit grote verschil dat veiligheid en geborgenheid je omarmen in de uitgestrektheid van de woestijn…

Het versmelten van al je lichaamscellen met de aanwezige elementen….

Het volledig los kunnen laten van al je aangeleerde gedragingen en gedachten en het volledig Zijn in het nu. Bij terugkomst in Nederland lijkt het of je ziel nog niet is aangekomen.

Dit is mijn woestijnervaring geprobeerd in woorden te vangen..

Julia Koot schreef

Prachtige landschappen, zonsopkomst en weer neergaan, de sterrenhemel met de vallende sterren waarna steeds een wens. De maan met haar stralende aureool en de stilte, ik heb nooit geweten hoe stil stil kon zijn. Ik heb intens genoten van dit alles met iedere vezel van mijn lichaam en in volledig bewustzijn van mijn geest. Met de groep heel bijzondere momenten gedeeld. Juist die momenten, de emotionele diepgang, de spirituele ontdekkingstocht en groei is moeilijk te beschrijven en te delen met de thuisblijvers. Ik kan aan de hand van foto's laten zien hoe mooi het er was, en wat we hebben gedaan, maar daar blijft het bij. Voor iedereen die er niet bij was is onmogelijk te begrijpen wat we van elkaar hebben ontvangen en wat we aan elkaar hebben gegeven. Bij mij zit het in mijn hart, ik kan eraan terugdenken en dan begin ik spontaan te lachen, of ik wordt helemaal warm van binnen, of gewoon een intens gevoel van liefde beleven. En soms moet ik huilen omdat het achterlaten ook een groot verlies is, een afsluiten, terwijl ik dat niet wil. En dan vraag ik mezelf af, had je dan meer verwachtingen, Juul? Ben je niet voldaan of tevreden? Ik besef dan dat dat het niet is. Het gaat er niet om dat ik iets daar heb moeten achterlaten, het gaat erom dat ik in deze wereld iets mis wat ik daar heb ontdekt. Ik wil voor mezelf ontdekken, wat heb ik in die wereld gestopt wat ik hier niet doe? Waarom doe ik dat hier niet? Wanneer ik dat hier ook zou doen, heb ik dan niet ook een stukje van die wereld hier bij me, in mijn hart? Ik denk dat daar de sleutel ligt voor mij, alleen vind ik het nog wel moeilijk het naar deze snelle, zakelijke wereld te vertalen. Maar ja, DIT is wel MIJN wereld, de Sahara was een droom, een bewustmakende droom. Voor mij was deze reis een bijzonder mooie belevenis, een prachtige reis door de woestijn en een al even prachtige reis door mijn hart.

Klaas van der Valk schreef

Zo maar wat observaties van een heel bijzondere week.
Badritueel.
‘sMorgens na een kopje thee neem ik mijn scheerspullen, een fles lauw badwater en wat drinkwater mee. Op m’n gemak zoek ik naar een mooie plek voor het dagelijkse badritueel. Liefst een beetje hoog, voor het uitzicht. En zo ver van het kamp dat ik niemand zie of hoor. Daar stal ik rustig alles uit wat ik nodig heb: tandenborstel, tandpasta, shampoo, scheermes, scheerzeep, deo en after shave. De flessen water zet ik strategisch neer. Dan kleed ik me helemaal uit. Geniet van het uitzicht en de de warme zon op m’n huid. Een heel licht briesje raakt me zachtjes aan. Dan hurk ik een metertje verder neer voor de ochtendontlasting. Rustig wachten. Komt vanzelf. Met de dag gaat dat beter. Van de gebruikelijke vakantieobstipatie is geen sprake. Wat heerlijk om dat maar kwijt te zijn; zand erover; steen erop.
Nu een beetje water op m’n gezicht, dan wassen en scheren. Gaat prima zonder spiegel. Voorzichtig voor het snijden en goed voelen of alle baardharen weg zijn. Ik verbuik een mesje per twee dagen. Komt vol met stof en zand. Dan haren wassen en alle andere lichaamsdelen waar dat nodig is. Je leert zo spaarzaam met badwater omgaan dat je aan het het eind van het ritueel nog een halve fles over hebt. Het is zo lekker om dat langzaam over je hoofd uit te gieten. Dat het aan alle kanten langs je lijf omlaag loopt. Het zachte briesje maakt het nu een beetje fris. Ik blijf een paar minuten met m’n armen wijd staan en laat de zon m’n huid drogen. Handdoek alleen voor de laatste natte plekjes.
En aldoor dat uitzicht, de heerlijk warme zon en het zuchten van het zachte windje.
Dan kleed ik me langzaam aan. Maak er een punt van om dat vol aandacht te doen. Bij de broek m’n evenwicht niet te verliezen. Pak langzaam alle spulletjes weer in. Haast heb ik thuis gelaten. Als laatste zoek ik een mooi plekje, ga op m’n gemak zitten en veeg langzaam al het zand van een voet. Trek vol aandacht m’n sok aan en strik zorgvuldig de wandelschoen vast. Dan nog even genieten van het uitzicht. Volgende voet. Jammer dat ik niet meer voeten heb. Het is zo’n heerlijk ritueel. Hoofd helemaal leeg.
Als ik klaar ben loop ik langzaam terug naar het kamp. Ik voel me licht, hongerig, gezond en sterk. Ik heb er zin in. In deze dag. In het leven. Ik voel me gelukkig.

Sundowner.
Na een vermoeiende, maar altijd schitterende dag komen we aan in het kamp voor de nacht. De Bedoeienen zijn druk met het huishouden. Een half uur voor de zon ondergaat zoeken we een mooie plek om te gaan zitten kijken. Het is net of je plaats neemt in een bioscoopzaal. Zonder muren. Geen dak. De film begint. Geen geluid. Nog nooit zo blij geweest met een lauw biertje. Als de zon ondergaat en het licht minder wordt laat hij miljarden kleuren zien. Je ziet de verandering niet als je erop let. Af en toe denk je: “he, het licht is weer anders dan daarnet”. We zwijgen en genieten. Soms komt een gesprek op gang. Als vanzelf gaat dat de diepte in. In Nederland zou je je medereiziger beleefd groeten. Hier deel je als vanzelf je whisky en de grote vragen van het leven. De worstelingen. Draagt samen het verdriet van de een. Lacht met z’n allen om de vreugde van de ander. Het laatste flintertje zonlicht is verdwenen. Ineens merk je aan je schaduw dat er een ander licht is opgestoken. Bij het licht van de maan en ontelbare sterren kun je heel het landschap zien. Een zaklantaren is niet nodig. Langzaam keren we terug uit de diepte van de mijmeringen. Of van de verten waar een gesprek je heeft gevoerd. Het eten is klaar.

Ik ben nu twee weken terug in Nederland en nog steeds niet helemaal geland. Een deel van me loopt nog in de woestijn. Heerlijk, zo’n stuk woestijn in je hoofd!

antoinette de boer schreef

Hallo Corien,
Het is al weer een tijdje geleden dat ik mee op reis was. Ik merk dat ik regelmatig even op de site kijk. Gewoon, om te genieten van de foto's en verhalen. Even de sfeer proeven.....
Wat was het heerlijk met jou, Magdy en de jongens!
Hartelijke groet aan allen.
Tot ziens.

Marie-Louise schreef

Hoi Corien, Nou de eerste werkdag zit er weer op. Het viel niet mee om weer op te starten maar na een halve dag wat glazig aanwezig te zijn geweest, ben ik inmiddels weer volledig geland. Wat een ervaring deze Egypte reis. Ik kan het allemaal nog niet bevatten, zoveel indrukken en ervaringen heb ik opgedaan. Dit heeft echt even tijd nodig om te bezinken. Op mijn werk vroegen ze wat ik als hoogtepunt(ten) heb ervaren, ik vond dit toch wel even moeilijk om te beantwoorden omdat ik eigenlijk alles zo intens heb beleefd, voor mijn gevoel dan. Maar er waren toch wel een aantal dingen die boven deze intense belevingen uitsprongen. Dat waren de soeffiedansers, dat vond ik zo schitterend, dat raakte me in mijn ziel. Hun taal was mijn taal, hun beleven mijn beleven, hun ritme de mijne enz. enz. Het onverwachte bezoek aan de oase was een totale verrassing en het schoolbezoek heeft ook diepe indruk op me gemaakt. Maar wat de meeste indruk op me gemaakt heeft, zijn de belevenissen van de groep. Niet alleen van de Nederlandse deelnemers maar ook van de Bedoeïenen. Ik zag hoe ook hun harten steeds meer open gingen staan naarmate de reis vorderde. Zo mooi om te zien. Ja, ik geloof dat ik de belevenissen van de totale groep het mooiste vond. Wat een kadootjes allemaal. Ik wil je bij deze bedanken voor de fantastische organistatie, zorg, toewijding, liefde en gezelligheid die je in deze reis hebt gestopt zodat deze reis is geworden zoals hij moest zijn. Dank je wel! Een hele dikke knuffel en tot gauw habibi. Liefs Loutje

Hub schreef

Hallo lieve allemaal....ik mocht deze reis al twee keer maken..ik ben zeker een ander iemand geworden,rustiger zeker meer tevredener met,dat het ook met bijna niets kan in dit leven,een vakantie die aan niemand kunt uit leggen en beschrijven..dit avontuur moet jezelf ervaren en meemaken,het is iets van jezelf,en daar gaat het ook om,zeker met al die fijne menssen die je leert kennen ik droom en denk er vaak aan dat ik er ben en ook aan de andere leden van de groepen ..dan ben ik er weer helemaal alleen of, hoor de stilte luister naar de muziek enz....was ik er maarweer... ik ga zeker wel weervoor een derde keer dat weet ik...Liefs Hub...ik mis iedereen die ik leerde kennen...ik hoop jullie snel weer eens te zien...knuffel...in de sahara...

Eric schreef

Woorden zijn onvoldoende om de ervaring te beschrijven. Dan toch: overweldigend, ontroerend, wonderschoon, diepe stilte, meditatief, echte eerlijkheid van fantastische bedoeinen die nog gelukkig kunnen zijn met weinig. Diepe indruk.

Yvonne V. schreef

Nog dagelijks praat ik honderduit over mijn Egypte avontuur tegen iedereen die het maar horen wil. Wat mij opvalt is dat iedereen heel erg geinteresseerd is in mijn verhalen, omdat het geen standaard vakantieverhaal is. Ik heb ook al heel vaak mijn foto serie kunnen laten zien en ook dan merk ik dat iedereen het interessant vindt.

Gaby schreef

Langzaam begint het tot me door te dringen wat een onvergetelijke indruk deze reis op me heeft gemaakt. Ik heb het gevoel dat er in de basis van mijn wezen echt iets veranderd is. In mij is een grote blijdschap, ik heb het gevoel dat ik aan het begin sta van een nieuw leven en dat de mogelijkheden onbegrenst zijn. Voor mijn ogen zweven nog steeds de prachtige rotspartijen en de luchten uit de Sahara. Dank je wel, het is de mooiste reis die ik ooit heb gehad.

Mouse Verburg schreef

14 dagen lang een aaneenschakeling van belevenissen. Van het drukke levendige Cairo, met bezoek aan de markt, de indrukwekkende soufi- dansers de pyramides, de vluchtige contacten op straat en op de markt, met overvriendelijke mensen, dan de volgende ochtend vroeg afreizen naar de woestijn waar je een contrast beleeft van drukte van de stad naar de oase van rust die de woestijn te bieden heeft. Ik vind het elke keer weer een geweldige belevenis om dit alles mee te maken. 4x, op een heel andere manier, een andere maand en andere samenstelling van groep heb ik de reis meegemaakt met "deserttours" Ik heb binnen iedere reis kunnen genieten alsof het de eerste reis was. Er is zoveel te beleven en te ervaren, (ook in de ogenschijnlijke eenvoud zijn de ervaringen zo ontzettend rijk). Ik heb genoten van het vosje dat als een huisdier bij ons was die avond en mee mocht eten uit zijn eigen bordje. Van de kamelen, waar je na zoveel dagen een hele band mee opbouwd.Een zelfs losgebroken was en me s`nachts zocht. Mary louise heeft hem, terwijl ik doorsliep, gehaald( een heel avontuur voor haar zo in de nacht) en samen met de leiding weer op de plaats gebracht.De maansverduistering had waarschijnlijk voor deze onrust gezorgd.De maansverduistering zorgde ook voor een prachtige sterren- mantel om ons heen, zo helder, prachtig!! De avonden samen zingen en dansen als je dit wilt met de zang en tabla-ritme van de bedoeinen, die ons begeleiden deze reis en ons heerlijk eten bieden, met liefde klaargemaakt en ons het liefst alle uren van de dag gelukkig zien en daar alle zorg en liefde aan besteden dit te doen welslagen. Corien die dit alles onder haar hoede heeft en de organisatie overziet en overleg pleegt om het als een vloeiend geheel te laten verlopen. Dank Corien en Magdy, Abdul, Ashraf, Zaid Hamada en Kamelen tot ziens INSHA ALLAH Liefs van Mouse - Var

Marjola schreef

Nog nooit in mijn leven had ik heimwee, nu wel,naar het niets naar het dicht bij mezelf zijn, dat is wel gebleven, er is iets veranderd in mij. Ik ben nu aan het lezen over tochten van anderen in de woestijn. Veel herkenning, bedankt Corien en Magdy en de andere Bedoeinen voor jullie zorg en liefde.

Danny schreef

In 2 weken heel veel meegemaakt. Wist niet dat er zoveel te zien en beleven was in een gebied met alleen zand en stenen. Het beste aan deze groepsreis vond ik dat je ook kon afwijken van het "standaard" programma. Voor mij waren dat de echte hoogtepunten: samen met de bedoeinen water halen, kamelen borstelen, een uur wandelen en echt de leegte van de woestijn beleven, naast de kameel lopen in plaats van erop te zitten, met de kamelen en kamelen-jongens mee terwijl de anderen (waren verstandiger) per jeep gingen. Kortom een reis zonder veel verplichtingen en mogelijkheid tot eigen invulling. En zelfs nadat ik op 1 dag een rit van ruim 10 uur op een kameel heb gemaakt (nogmaals de anderen waren verstandiger en gingen per jeep), blijf ik bij mijn eerdere uitspraak: "zo een stoel (lees: zadel) wil ik thuis ook".

Ries Melisen schreef

Hoi Corien! Zal ik jou is wat vertellen? Het is eigenlijk niet te begrijpen dat er zo iets moois is in wat de meeste mensen denken in die zandbak. De rust die ik daar gevonden heb is niet te vatten. Zeker weten dat ik terug kom in dit niet te evenaren mooi stuk natuur. Eigenlijk miste ik wel een beetje de mooie zandduinen maar ik heb je al gevraagd of je een reisje kunt bedenken en dat kun je wel waar ik die tijdens mijn volgend verblijf in de desert ook kan zien en dat er misschien van de vorige groepen dit ook zouden willen en zo nog meer van deze prachtige woestijn kunnen genieten. Maar Corien, je hebt mij een bijna niet te evenaren ries gegeven. Dank je!

Harry & Ilona schreef

Deze reis heb ik als verrassingscadeau gegeven aan mijn echtgenoot.Het sloeg in als een bom... Hij opende zijn hart voor de bedoeinen, zoog alle rust in zich op, was verrast door de indrukwekkende natuur, sloot de sterrenhemel in zijn hart,genoot van het smaakvolle eten, leerde de mensen kennen, aaide zijn kameel en volgde het ritme van de muziek. Kortom een fascinerende waardevolle reis vol liefde. En het mooiste was: dat mocht ikzelf OOK allemaal ervaren!! Dank Corien, dank Magdy en de anderen, deze reis zullen we nooit, nooit vergeten. Liefs, Harry & Ilona

Ingrid schreef

Eigenlijk heb ik nog geen woorden voor de reis die ik vorige week gemaakt heb, ieder woord verzwakt op het moment de ervaring. De hele week geen verdriet (op mijn ontroering door de kameel na), nu pas komen de tranen, want ik mis de warmte, de warmte van de mensen om me heen en de warmte van de woestijn, het zand, de kamelen, de sterren en de maan, de muziek, de koffie ´s ochtends vroeg, gewekt worden door Magdy, grapjes maken en hard lachen (en Coriens aanstekelijke lach!) en zo kan ik nog wel even doorgaan. Het was zo perfect! De impact is gigantisch, groter dan verwacht, maar ik weet nog niet wat het brengen zal. Ik weet wel dat ik erg graag nog eens terug wil. Met veel liefs, Ingrid

Ineke Jonker schreef

Lieve Corien, Magdy, reisgenoten en "Crew". Ik weet eigenlijk niet wat ik moet schrijven na zo'n mooie week. Het was ongelofelijk al die ervaringen, Cairo, de Soufidansers, de Pyramiden, het bezoek aan de markt en daar thee drinken, inkopen doen. Maar het mooiste kwam de volgende dag, na een heerlijke lunch in het hotel vertrokken we naar de woestijn, waar de kamelen al op ons wachten, wat een fantastische aanblik was dat. Maar wat er toen de komende dagen allemaal gebeurde zal ik mijn héle leven nooit meer vergeten. Het was een opeenvolging van allemaal cadeautjes. En ik heb ze in dankbaarheid aangenomen. Het mooiste vond ik de LIEFDE, die in de totale groep heerste. Ik ben nog niet geland, ik heb het idee dat ik in een soort niemandsland vertoef, voor mij geen weg terug, maar verder met al die mooie ervaringen. Ik ga terug, maar dat is dan een andere Ineke, die nu ging. Lieverds allemaal bedankt, het was één groot feest, ik mis jullie allemaal!!!!!!!!!!!!!!!!!

Sarah schreef

Lieve allemaal Ik ben nu 2 weken terug, en ik ben nog volop bezig om het allemaal een plaatsje te geven. Wat een fantastische reis: Cairo, met de piramiden, de Soufidansers, de markt, het contact met de bedouienen, de kamelen, en natuurlijk de woestijn. Die oneindige, prachtige woestijn. Wat een reis. Maar het was vooral een reis naar mezelf, en daar ben ik ook aangekomen: bij mezelf, mijn kracht, mijn sterke ik, die ergens verborgen zat. Dank je Corien, Odette en de anderen, om me te helpen op die reis. De Sarah die teruggekomen is, is een andere dan die vertrokken is. Dit blijft me mijn hele leven bij. Veel liefs, en veel geluk allemaal Sarah

Marieke schreef

Voor mij was deze reis als wakker worden in de lente; ik opende mijn ogen en ik zag waar ik was en vooral wie ik ook alweer ben. Wat me altijd bij zal blijven is de zuivere lucht in de woestijn die heel speciaal ruikt, de onmetelijke ruimte en blauwe lucht die mij het gevoel gaf dat ik zo weg kon vliegen en ons gezelschap waarmee ik gelachen heb vanuit mijn tenen. Als ik terug denk aan deze reis voel ik een diepe ontroering en dankbaarheid dat ik dit heb mogen meemaken.

Marleen Boon schreef

Lieve Corien, na een weekje terug thuis , zit ik nog steeds na te glunderen van de reis die je voor ons in mekaar gestoken hebt. Als reisagent heb ik al heel wat moois mogen zien , maar dit is echt waar één van de zaligste reizen die ik ooit gemaakt heb. Drie dagen kameel en 3 dagen met de jeep dieper de woestijn in, deden ons alleen maar zin krijgen in meer...dus onmiddellijk 2de trip ter plaatse bijgeboekt en het was nog te kort...zo verslavend zijn de landschappen, de vele 'wows' die de hele dag onze monden uitvloeiden, de koffie en thee 's morgens vroeg aan je slaapzakje gebracht...de 1.5liter fles warm water om mekaar te douchen op een plekje met het mooiste badkamerzicht ter wereld...Fouli en Ait hebben ons een zalige oudejaarsavond bezorgd: lekker gekookt, overal kaarsen in plastieken flessen gezet , kleine trekbommekes bij als vuurwerk en als surprise: cola! Prachtig hoor! Dan de muziek vrij hard en tot 22u gedanst rond het kampvuur en dan sterrekes kijken en bedje in.. Een reis die je iedereen toewenst, en wij zeker ook nog een keer of meer.... Bedankt Corien, Magdy, Fouli, Ait en Said! Dikke knuffel Note webmaster: Dit was een speciale maatreis, speciaal door DesertTours Egypte opgezet i.s.m. Oasis Panorama Hotel (www. oasispanorama.com)